Historia wkładów kominowych

   

 

    Pierwsze wkłady kominowe powstały na początku XX wieku. Były to konstrukcje zabezpieczające przewody kominowe w przypadku naruszenia ich struktury lub pęknięcia przewodów kominowych. Wówczas stosowano rury ceramiczne i rury kominowe. W późniejszym okresie rury szamotowe, azbestowo-ceramiczne, spotykano także wkłady kominowe z rur ze stali nierdzewnej.
    W drugiej połowie XX wieku w USA i Kanadzie wraz z rozwojem hutnictwa powstały pierwsze wkłady kominowe wykonane ze stali kwasoodpornych. Wprowadzono nowy typ wkładów kominowych wykonanych z wysokogatunkowych stali stopowych z zawartością chromu, niklu i molibdenu. Charakteryzują się one dużą odpornością na działanie rozcieńczonych kwasów siarkowych oraz substancji działających destrukcyjnie na konstrukcję murowanych kominów.
    Powszechniejsze zastosowanie wkładów kominowych rozpoczęło się wraz z zastosowaniem paliw węglowodorowych, takich jak gaz ziemny czy olej opałowy. Pociągnęło to za sobą rozwój urządzeń grzewczych i podniesienie ich sprawności. Zastosowanie węglowodorów wymusiło na użytkownikach zmianę podejścia do konstrukcji kominów. Podczas spalania tego typu paliw, zawsze wydziela się para wodna , która z innymi składnikami spalin  (związki siarki) tworzy kondensat, który ma odczyn kwaśny. Sytuacja ta powoduje, że spaliny z gazowych urządzeń grzewczych silnie oddziałują termicznie i chemicznie na strukturę kominów wykonywanych z cegły na zaprawie wapiennej. Koniecznym stało się zabezpieczenia struktur komina, przed działaniem kondensatu.  
    Technologia produkcji metalowych wkładów kominowych oraz kominów została szeroko rozpropagowana na przełomie lat 70-80. w europie jak i w Polsce. W latach 90 na terenie naszego kraju działało już kilkanaście fabryk zajmujących się wysoko wyspecjalizowaną produkcją kominów metalowych ze stali kwaso- i żaroodpornych.